Sabah Tuhaflıkları

Sabah kalkmış söylene söylene işe gitme derdinde otobüs durağında bekleme sigaramı yakmışım Körfeze karşı, Karşıyaka karşımda...
Kordonda yürüyüş yapan teyzeler... Otobüsü biraz bekleyeceğim biliyorum, bir öncekini kaçırdığımın farkındayım. Hava fena güzel, hiç işe gidilesi değil anlayacağınız.
Derken soluk soluğa bir teyzem işkenceli yürüyüşünü kesip yanıbaşıma parketti ve başladı anlatmaya;

-Geçen sene ameliyat oldum da bir yıldır spor yapamıyorum, şimdi nefes yetmiyo artık. Ev de Karataş'ta burası Göztepe, eh iyi yürümüşüm yine.

-Geçmiş olsun teyzecim.

-Niye?

-Ameliyat olmuşsunuz ya.

-Haa, o geçti canım ben sana yürüyüş mesafemi anlatıyorum.

Hala nefes nefese ama maaşallah çene makinalı tüfek. Devam edecekken bir otobüs durdu önümde, tıknaz bi abi telefonla konuşarak bana doğru yürüyor, yaklaştı telefonu uzatıp;

-Şuna baksana, dedi.

Aldım telefonu, sesinden yaşı anlaşılmayan ve yanıbaşımda duran teyzeden daha hızlı konuşan başka bir bayan bağırarak soruyor;

-Nerde o adam?

Hiç istifimi bozmadım valla, nasıl olsa başladı bir kere, bugün böyle gider artık:)

-Göztepe'de.

-Ne işi var orada?

-Yoldan geçiyodu durdu, telefonu bana verdi, bilmiyorum yani, aslında yoldan geçen bendim galiba, bu sabah pek anlamsız zaten, dedim ben de.

-Sen ne diyon be?

-Bilsem, anlasam ne olduğunu ben de anlamlı birşeyler söyleyecem ama...

-Bak ben Konak'ta bekliyorum, dedim o h.yvana, Konak dedim, geçersen Göztepeye gidersin dedim, dinlemiyo ki, anlamıyo ki...

-Tamam hanfendi ben şimdi Konak'a yolluyorum arkadaşı, 10 dakikaya orada olacak.

Kapattım telefonu, verdim arkadaşa, tarifettim yolunu da gönderdim.

Ve benim unuttuğum teyzem hiçbir şey olmamış gibi kaldığı yerden devamediyor anlatmaya, tek fark nefes alışverişi biraz düzelmiş.

-Eskiden her sabah yürürdüm, bugün de hava sıcak olacak, ter bastı, du bakalım bu otobüs ne zaman gele............

İnsan bir an uyanmadım da kabusta mıyım diyor:)

Anlatılanların tamamı gerçektir bu arada...