Tüketim Bir Kültür Müdür?

'Tüketim Kültürü.'' Bu tabiri duymayan kalmamıştır dünyanın herhangi bir coğrafyasında.

Üretilen bir şeyin tüketilmesi gayet doğal. Üretimden kasıt gıda benzeri zorunlu ihtiyaçlarsa, tüketim de yemek sanatına dair ise buna bir kültür denilebilir elbette, ama bahsettiğimiz şey aslında ihtiyaç olmamasına rağmen aptallara komik gelen reklamlar vasıtasıyla ihtiyaçmış gibi yansıtılıyorsa buna kültür demek abesle iştigalin ta kendisi oluyor.

Reklamların içeriklerini bir düşünün. Aşil'i topuğundan vurak ok misali her reklam zihnimizin zırhsız noktasından giriş yapmıyor mu?

Etrafınıza bir bakın elbise tamiri yapan ya da diken kaç terzi kaldı? Terziden kastım zanaatkar, starlara sahne kıyafeti ve hanımlara gelinlik diken modacılar değil.

Kadınlar genelde kolay hedef gibi duruyor reklamcıların karşısında. Çok haksız da sayılmazlar, alışveriş merkezlerini bir gezinirseniz bunu gayet rahat gözlemleyebilirsiniz.

Yürütülen politikalar doğrultusunda psikolojik rahatsızlıklara ilaç, can sıkıntısına derman olan alışveriş salgınının sonucu nedir peki? Sizce herhangi bir bankaya borcu olmayan kaldı mı?

Sevgililer günü, yıldönümleri, noel ve daha birçok özel günde neler yapıyorsunuz? Alışveriş yapmak artık sosyal bir insan görüntüsünü oluşturan bir numaralı etken olmadı mı?

Çaresi var mı bu hastalığın? Zannetmiyorum. Kaç kuşak bu psikolojiyle yetişti/yetiştirildi. Tasarruf, yardımlaşma, imece gibi kültür kelimesini gerçekten hakeden şeyler artık bir nostalji...